ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ - ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Στην ποίηση του Λειβαδίτη κυριαρχεί ο πόθος και το όραμα για ένα όμορφο μέλλον που θα περιλαμβάνει όλους τους ανθρώπους.

Στους στίχους του μετουσιώνει την κομμουνιστική του ιδεολογία, που προσπαθεί να ξεσηκώσει τα πλήθη.

Βιώνει όμως και την ήττα των οραμάτων του, των ελπίδων του, βλέπει τη γενιά του τσακισμένη, τα όνειρά του, οι ελπίδες του, να πνίγονται από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Υπάρχει όμως ακόμα η ελπίδα, αν μπορέσουμε να τη καταλάβουμε και αν προσπαθήσουμε μαζί με άλλους να κάνουμε το όραμα πράξη.

Πώς να τελειώσω τούτο το μικρό κείμενο;

Ίσως ο καλύτερος τρόπος να είναι με ένα μήνυμα ελπιδοφόρο. Ένα μήνυμα που βγαίνει μέσα από τους στίχους του Τάσου Λειβαδίτη.

Να παλέψουμε όλοι μαζί χέρι - χέρι για να κάνουμε το μέλλον των ανθρώπων πιο όμορφο.

Λέγοντας: Ότι κι αν κάνουν θα νικήσουμε, ο κόσμος μας ανήκει, αυτό το αστέρι είναι για όλους μας !!!

ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ - Ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη

 

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δε θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.

Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
κάθε χειρονομία σου σαν να γκρεμίζεις την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΕΛΘΟΝ - ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΡΟΝ

 Στον Αγώνα για τη Λευτεριά

Χιλιάδες αγωνιστές χάθηκαν.

Σκέψεις, εικόνες, αισθήσεις, συναισθήματα, οργή, θυμός, γεννιούνται και μου γεμίζουν το νου.
Και τα μάτια ;
Τα μάτια μου δάκρυα γιομάτα, δεν πρέπει όμως το βλέμμα να θολώνουν.
Βράχοι άγριοι και το χώμα έγινε σε μεριές - μεριές κρυφές πιο κόκκινο κι' από του ήλιου τη δύση.

Η Ταξική μας Ανάσταση για την Υπέρτατη Αξία της Λαϊκής Ελευθερίας

Αγαπητοί Φίλοι, Συναγωνιστές, Σύντροφοι στον Αγώνα της ζωής.

Σε κάθε κοινωνία μέσα στον καπιταλισμό όσο και αν αυτή θα εξελίσσεται πάντα θα υπάρχουν τάξεις και κυρίως δε η τάξη που καταπιέζει (αστική τάξη) και η τάξη που καταπιέζετε (εργατική τάξη) .

Η αστική εξουσία με εργαλείο το αστικό κράτος και την "αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία" οργανώνει και λειτουργεί έναν τεράστιο μηχανισμό επιβολής στους λαούς Ιδεολογικής και οικονομικής επιβολής, κοινωνικής καταπίεσης και εκμετάλλευσης.

Τις πταίει ; Με αφορμή την επίσκεψη Πομπέο.

Η καθαυτή έννοια της διαλεκτικής , λέει ο Λένιν, είναι η μελέτη των αντιφάσεων εντός της ίδιας της ουσίας των πραγμάτων .

Σύμφωνα με τη διαλεκτική μέθοδο, λοιπόν, κανένα φαινόμενο δεν μπορεί να κατανοηθεί μονάχο του, αποκομμένο από τα φαινόμενα που το περιβάλλουν, καθώς οποιοδήποτε φαινόμενο σε οποιαδήποτε σφαίρα της φύσης μπορεί να καταστεί χωρίς νόημα, αν ιδωθεί όχι σε σχέση με τις περιβάλλουσες συνθήκες, αλλά χωρισμένο από αυτές.

Και αντίθετα, οποιοδήποτε φαινόμενο μπορεί να κατανοηθεί και να εξηγηθεί αν θεωρηθεί σε αδιάσπαστη σύνδεση με τα περιβάλλοντα φαινόμενα, ως καθορισμένο από τα φαινόμενα που το περιβάλλουν.

Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Ανασκαλεύοντας το συρτάρι των αναμνήσεων
ανέσυρα μια γραφή των νεανικών μου χρόνων.

 

Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ - ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΑΦΗΣΑΝ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Χιλιάδες αγωνιστές χάθηκαν.

Σκέψεις, εικόνες, αισθήσεις, συναισθήματα, οργή, θυμός, γεννιούνται και μου γεμίζουν το νου.

Και τα μάτια ;

Τα μάτια μου δάκρυα γιομάτα, δεν πρέπει όμως το βλέμμα να θολώνουν.

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973 - ΓΥΑΡΟΣ. ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΊΤΛΟ " ΣΥΝΤΡΟΦΕ ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ "

Μία μου γραφή (ποίημα) γραμμένη τον Νοέμβρη του 1975 μέσα σ΄ένα εμπορικό καράβι κάπου στον Ειρηνικό ωκεανό αφού περάσαμε την διώρυγα του Παναμά πηγαίνοντας για Κίνα. Ήμουν τότε μηχανικός εμπορικού ναυτικού.

Μόνος μες την καμπίνα μετά τη βάρδια της νύκτας (12-4) με σκέψεις αναπόλησης και προσμονής να καίγονται μες την απέραντη μοναξιά της θάλασσας, μα αίφνης ξεπήδησαν μέσα στο νου μνήμες Αγώνων Λευτεριάς που έμειναν όμως στη μέση γιατί η Λευτεριά του Λαού δεν ήρθε ποτέ και έκαναν το δάκρυ να κυλήσει.

 

Η γραφή μου αυτή ξεκινά με τον τόπο εξορίας (Γυάρος) και συνεχίζει με το Πολυτεχνείο του '73.

ΣΥΝΤΡΟΦΕ ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Είχαν ένα αστέρι κόκκινο και αυτό ακολουθούσαν
μες της ζωής την αγριότητα πάντα παλεύοντας
ανέβαιναν τρέχοντας την ανηφόρα φωνάζοντας
ποιος πήρε το χαμόγελο απ' αυτούς που αγαπώ
ποιος πήρε το χαμόγελο απ' αυτούς που για το δίκιο πέσαν,
ήμαστε όμως και μεις εδώ που τη σκυτάλη παίρνοντας
παλεύοντας με τα θεριά αγώνα δύσκολο τραχύ
για μια ανατολή ελπίδας, χειραφέτησης, λευτεριάς
και όταν ο ήλιος κατακόκκινος ανέβει ψηλά στον ουρανό
θα φτιάξουμε χαμόγελα ν΄ανθίσουν πάλι!!!

Λουκάς Σαγιάς

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!! ΜΙΑ ΕΥΧΗ ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΓΙΑ ΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΛΙΓΟ ΑΛΛΙΩΤΙΚΑ.

Τίποτα δε φοβάμαι πια μα πάντα παλεύω με πίστη για κείνο που δύσκολα φαίνεται ότι μπορεί να'ρθει.
Έτσι κι αλλιώς, πάντα μετά την μπόρα, ξεπροβάλλει το ουράνιο τόξο!!!

Μόνη σημαία χέρι κρατεί,με χρώμα κόκκινο και ελπίδα.

Καλή αντάμωση στους αγώνες !!!

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ - ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ, ΠΑΙΔΙΑ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΜΑΝΝΑΣ

Τα παιδιά που έχουν χάσει την παιδική τους ηλικία εξαιτίας των πολέμων δεν πρέπει να χάσουν και το μέλλον τους.
 

Δεν πρέπει να συγκαλύπτουμε τις επιθέσεις του καπιταλιστικού - ιμπεριαλιστικού συστήματος, αλλά να τις φανερώνουμε και να τις ξεδιπλώνουμε.

ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ, ΠΑΙΔΙΑ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΜΑΝΝΑΣ

Μία γραφή μου Γραμμένη και βγαλμένη μέσα από τη ψυχή μου και με τη καρδιά να πονά μα να θέλει να αντιστέκεται.